Jeleń szlachetny (Cervus elaphus) Linnaeus, 1758
Jeleń szlachetny (Cervus elaphus) występuje w Europie (na części Półwyspu Skandynawskiego oraz w Europie Środkowej i Południowej), w Azji – od rejonu Morza Czarnego po Morze Ochockie i Morze Japońskie, a także w północno-zachodniej Afryce (góry Atlas). Gatunek ten został również introdukowany w Ameryce Południowej, Australii i Nowej Zelandii. Preferuje przede wszystkim nizinne i górskie lasy liściaste oraz mieszane.
Charakterystyka gatunku
Jest jednym z największych gatunków z rodziny jeleniowatych. Może osiągać do 2,5 m długości, wysokość w kłębie do 1,5 m oraz masę ciała do 350 kg (maksymalnie nawet 497 kg). Samce (byki) wszystkich podgatunków jelenia szlachetnego posiadają duże poroże, które zrzucają na przełomie lutego i marca. Nowe poroże zaczyna odrastać wczesną wiosną, a maksymalne rozmiary osiąga na początku lata.
Jeleń jest zwierzęciem aktywnym głównie o zmierzchu i nocą, choć bywa także aktywny w ciągu dnia. Ze względów bezpieczeństwa żerowanie najczęściej rozpoczyna po zmierzchu, a nad ranem wraca do kryjówek w gęstych lasach. Jest całkowicie roślinożerny. Byki często korzystają z kąpieli błotnych, które pomagają im pozbywać się pasożytów. W okresie rykowiska mogą tracić od 10 do 15% masy ciała. Na wolności jelenie żyją zwykle do 12–15 lat.
Rykowisko jeleni rozpoczyna się w drugiej połowie września. Samice (łanie) po około 234 dniach ciąży rodzą jedno, rzadziej dwa cielęta. Porody przypadają na maj i czerwiec. Młode są zdolne do podążania za matką już po kilku dniach od narodzin.